บ้านพักอลเวง 5
posted on 14 Aug 2009 04:38 by kritzchen in Chapter01นั่นสิ คุณจะน่ารักไปไหนนะ >////<
น้องมิ้งก็ดีใจออกหน้าออกตาจริงๆด้วย เหอๆๆๆ
ก็อยากจับสองคนนั้นมานอนห้องเดียวกันนะ แต่ก็กลัวเตียงเต็ม แล้วไร้เตอร์จะไม่มีที่ซุกหัวนอน *ไร้เตอร์วิ่งหลบของที่คนอ่านเขวี้ยงมา*
แหมๆๆ กลัวว่านอนห้องเดียวกันแล้วมันจะจบภายในคืนเดียวน่ะสิ
เลือดวัยรุ่น มันแร๊งงงงงงงงง >x<"
บ้านพักอลเวง 5
"ฮัน บอน มัน ดอ นา รึล ดอ ฮัน บอน ดอ พา รา บวา now I'm cryin" เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น
ใครโทรมาอ้ะ กำลังจะหลับเลย นิชคุณงัวเงียพยายามจะตะปบวัตถุแข็งที่กำลังสั่นและส่งเสียงเรียกเขาที่กำลังจะไปเฝ้าแทฮูมามะ
"งืมมม ฮาโหลล" นิชคุณกรอกเสียงที่ง่วงสุด..ีนลงไป
"นอนแล้วเหรอ?"
"กำลังอ่ะ ด้งมีอะไรเหรอ? เพิ่งถึงบ้านเหรอ?"
อูยองโทรมานั่นเอง
"นอนไม่หลับน่ะ คุยเป็นเพื่อนหน่อยสิ"
นิชคุณแหกตาที่เกือบจะปิดของเขาเหลือบดูนาฬิกา
"โห อูยอง นี่มันจะเที่ยงคืนแล้วนะคับ มีอะไรไม่สบายใจเหรอ?"
"ก็ไม่เชิงอ่ะ แค่คืนนี้ไม่ค่อยอยากอยู่คนเดียว"
"อืมมมม แล้วเจย์ไปต่อที่อื่นเหรอ ถึงอยู่คนเดียว?"
"ป่าวหรอก เจย์มันกลับบ้านไปแล้วน่ะ ตอนนี้เราอยู่หน้าบ้านคุณ"
"อ้าววว เด๋วเราลงไปเปิดประตูให้นะ" นิชคุณเริ่มรู้สึกถึงสิ่งผิดปกติ อูยองต้องมีอะไรแน่ๆ
"กริ๊ก แกร๊ก" เสียงกลอนประตูคลายออก
"เข้ามาก่อนสิอูยอง" นิชคุณเปิดประคูรับอูยองที่ดูเงียบๆไป
อูยองเดินเข้ามายืนรอนิชคุณในชุดนอนเสื้อกล้ามสีขาว เผยให้เห็นผิวขาวเนียน เส้นเลือดที่ปูดน้อยๆบอกว่าแขนล่ำนั้นได้รับการออกกำลังอยู่อย่างสม่ำเสมอ และกางเกงขายาวหลวมลายสก็อต
นิชคุณเดินนำอูยองเข้าไปในครัวพร้อมทั้งรินน้ำมาให้อูยอง
"ทานน้ำก่อนเถอะอูยอง"
"ขอบคุณนะ" อูยองจิบน้ำที่นิชคุณวางให้ แล้วก็วางแก้วคืนตำแหน่งเดิม ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองหน้าของนิชคุณ
"เอ้า ไหนลองเล่ามาซิ" นิชคุณเปิดประเด็น
"จำวันแรกที่เราเจอกันได้มั้ย?" อูยองถามขึ้น
"อืม ได้สิ เรานั่งข้างกันในวันแรกที่มหาลัย"
"ใช่ นิชคุณเสียใจมั้ย ที่เราได้มาเจอกัน เสียใจมั้ยที่เรารุ้จักกันในวันนั้น?" อุยองพุดเสียงเครือๆ
"ไม่เอาน่าอูยอง อย่าคิดมากสิ" นิชคุณเอื้อมมือไปแตะที่บ่าอูยองเบาๆเพื่อแสดงความเห็นใจ
อูยองจับมือนิชคุณที่แตะอยู่บนบ่า มาวางตรงกับหัวใจของเขาเอง
"ได้ยินเสียงอะไรมั้ย?" อูยองถาม
"เอ่อออ ก็เสียงหัวใจเต้นงัย" รึงานจะเข้าล่ะทีนี้ =*=
"ใช่ เสียงหัวใจเรามันบอกว่า มันยังรักคุณอยู่ ได้ยินมั้ย?" อูยองพูดจบน้ำใสๆก็ไหลลงมาอาบสองแก้มป่อง
"ไม่เอาน่าอูยอง" นิชคุณใช้มือที่ยังเหลืออีกข้างปาดน้ำตาให้อูยอง
"คุณเคยรักเรามั้ย?"
"อื้มมม เคยสิ"
"แล้วคุณจะยกโทษให้เราได้มั้ย?"
"คุณไม่เคยโกรธอูยองเลยนะ" พูดไปนิชคุณก้คอยเช็ดน้ำตาไปด้วยมือสองข้างของเขา หลังจากที่อีกข้างหลุดจากพันธนาการของอูยอง
"เราผิดไปแล้ว อึก... เค้าหลอกเราอ่ะคุณ ฮึก... เราไม่น่าทิ้งคุณไปเลย ฮึก... เวลาที่ไม่มีคุณ ฮึก... เรา.. ฮึก ฮึก... เหงามาก ฮึก... เรารู้สึกเหมือนไม่มีใคร ฮึก... แต่เราก็ ฮึก ฮึก... ไม่กล้ากลับมาสู้หน้าคุณ ฮึก... จนกระทั่งวันนี้ ฮึก... ถ้าเจย์มันไม่หลอกเรามาว่า ฮึก... จะมาหาเพื่อน ฮึก ฮึก ... ที่ย้ายบ้านใหม่ ฮึก... เราก็คงไม่ได้เจอคุณ ฮึก..." อูยองสะอึกสะอื้นอย่างเงียบๆ เขาเองก็ไม่ต้องการปลูกคนอื่นๆในบ้านเช่นกัน
นิชคุณดึงอูยองเข้าไปกอด
อูยองอึ้งไปสองเสี้ยววินาที แล้วเอาก็กอดตอบกลับไปพร้อมกลับน้ำตาทำนบใหม่ที่ทลายลงมา แต่ต่างจากทำนบเก่าตรงที่ คราวนี้เป็นน้ำตาแห่งความดีใจ ที่นิชคุณยังไม่ใจร้ายกับเขา ทั้งๆที่เขาเคยทำให้นิชคุณเสียใจ
ทั้งสองค่อยๆคลายตระกองกอดลงแล้วต่างมองหน้ากันและกัน
"นิชคุณจะให้โอกาสเราอีกครั้งได้มั้ย?" อูยองถามขึ้นด้วยความหวัง
"อืม" นิชคุณตอบ
คำสั้นๆ
แต่แค่นั้น
ก็ทำให้หัวใจของอูยองล่องลอยไปกับความอบอุ่นที่นิชคุณมอบให้
"คืนนี้เราค้างที่นี่ ได้มั้ย?" อูยองกระซิบถามเบาๆ
"ดึกป่านนี้แล้ว จะปล่อยกลับไปได้ยังงัยล่ะ" นิชคุณส่งยิ้มอบอุ่นไปให้ แล้วทั้งคู่ก็ขึ้นไปในห้องนอนด้วยกัน
นิชคุณเปิดตู้เสื้อผ้า หยิบชุดนอนสีชมพูอ่อนลายลูกหมีสีเหลืองส่งให้อูยอง
"ยังชอบลายนี้อยู่รึป่าว?" นิชคุณถาม
"ชอบสิ คุณยังเก็นไว้อีกเหรอ?" อูยองถามกลับ แต่สิ่งที่เขาได้เป็นคำตอบคือรอยยิ้มจากคนที่เขารัก
อูยองเข้าไปเปลี่ยนชุดในห้องน้ำ ก่อนจะเดินมานั่งบนเตียงพร้อมกับเอาหมอนมากอดไว้ ขณะที่นิชคุณนั่งเช็คเมลอยุ่หน้าจอคอมพิวเตอร์
"คุณ หนาวอ่ะ" อูยองอ้อน
"ห่มผ้าห่มสิอูด้ง" นิชคุณตอบล้อๆ
"ง่ะ ไม่เอา" อูแบะปาก ทำแก้มป่อง
"เด๋วก่อนนะ ปิดคอมก่อน" นิชคุณ shut down คอมพิวเตอร์ของเขา จากนั้นก็เดินไปที่เตียง
นิชคุณนั่งกอดอูยองจากด้านหลังอย่างหลวมๆ อูยองก็แถๆหลังเข้าไปชิดความอบอุ่มที่เขาโหยหามานาน
"คุณ เรามีเรื่องจะถาม"
"ถามมาสิ" ทั้งสองเริ่มบทสนทนาในอ้อมกอด
"คุณว่ามินโอเป็นยังงัย?"
"ก็เด็กๆ ใสๆ น่ารักดี"
"อย่างงั้นเหรอ" อูยองรับเงียบๆ
"รู้มั้ยตอนที่เราเห็นคุณกะมินโฮน่ะ เราหึงมากเลยนะ" อูยองเริ่มงอน
"เหรอ คุณดีใจนะเนี่ย แต่่ว่า เราเพิ่งรู้จักมินโฮวันนี้เองนะ จะไปคิดอะไรได้ล่ะ"
"งั้นอนาคตก็ไม่แน่น่ะสิ" อาร์ตตัวพ่อเริ่มทำงาน
"ถ้าคุณมีอูด้งอยู่ข้างๆ ก็คงไม่มีตาไปมองใครแล้วล่ะ"
อ๊าาาาา
อู๊วววววว
อิ๊
ฮิ
ฮิ้ววววววววววววววววววววววววววววววววว
(แต่งเอง เขินเอง อร้าาาาาาาาาาาาาาาง (>x<)
แล้วอูยองก็หลับไปในอ้อมกอดของนิชคุณ
-------------------------------------
อูยองพลิกตัวก่อจะสะลึมสะลือตาขึ้นมามองคนรักที่งดงามราวกับรูปปั้นหินอ่อน นิชคุณนอนหลับพริ้มโดยที่มีอูยองอยู่ในอ้อมกอดอย่างสบายใจ อูยองตื่นแล้ว แต่ก็ไม่อยากให้นิชคุณตื่นตาม เขาจึงนอนต่อไปแล้วก็ซบหน้าลงบนแผ่นอกขาวเนียนต่อไป
"ตื่นแล้วเหรอด้ง?" นิชคุณถามพร้อมขยับอ้อมกอดให้แน่นขึ้นอีก
"เราปลุกคุณเหรอ?"
"ไม่หรอก แต่อยู่อย่างงี้ไปอีกหน่อยก็ดีนะ"
"อย่าแน่นมากสิ เด๋วเราหายใจไม่ออก" อูยองก็เขินเป็นนะ
"ไม่ได้หรอก เด๋วหาย"
"เราจะไม่ไหนแล้วล่ะ"
"จริงนะ?"
"จริงสิ แต่ตอนนี้ เราปวดฉี่แล้วอ่ะคุณ ขอไปเข้าห้องน้ำก่อนนะ"
.
..
...
....
.....
"ฮ้าาาาาาาาาาาาาาาว"
มินโฮลุกจากเตียงตื่นมาบิดขี้เกียจก่อนจะสะโหลสะเหลไปเปิดคอมพิวเตอร์ของเขา เขาเดินออกไปรับอากาศบริสุทธิ์ยามเช้าตรงระเบียงน้อยของเขา มีผู้คนมาวิ่งออกกำลังกายยามเช้าผ่านทางบ้านพักของเขาพอดี
วันนี้ฤกษ์งามยามดี อากาศสดใส เหมาะแก่การจีบฮยองนิชคุณยิ่งนัก ไปอาบน้ำดีกว่า ลั้นลาาาาาา
คิดได้ดังนั้น เอเลี่ยนน้อยก็เดินกลับเข้ามาในห้องแล้วหยิบผ้าเช็ดตัวพาดบ่า เดินเข้าไปในห้องน้ำ
"อ๊ะ" เอเลี่ยนตกใจ (O.o)
"อ๊ะ อัด อี อิน โอ ... โอ้ด อี อี้ อืม อ็อก อะ อู" (อ๊ะ หวัดดีมินโฮ ... โทดที พี่ลืมล็อกประตู) อูยองพูดขณะที่กำลังยืนแปรงฟัน
"อะ เอ่อ ขอโทดคับ" มินโฮพุดจบก็ใส่เกียร์ถอยหลังออกมาจากห้องน้ำอย่างมืนงง
นี่มันอะไรกัน???
จบ ตอนที่ 5